εγκεφαλικοί μπάτσοι




Να κλέψουμε πίσω τον χαμένο μας χρόνο και να τον στήσουμε στα έξι μέτρα.

Παροδικές ίντριγκες, ξεσπάσματα, επαναστάσεις πίσω από τα πλήκτρα με την πανοπλία της οθόνης, πόρωση ανούσια με θέματα της επικαιρότητας για να φανούμε ενημερωμένοι και κατασταλαγμένοι, οργή, οργή, οργή και σκόνη στο μέσα των ανθρώπων. Αγοραφοβικά μυαλά που τρέμουν μήπως κάποιος τα ακούσει να μιλάνε ή να σκούζουν ή να εξηγούν και όποιον βλέπουν να τρεκλίζει ή να τρέχει προς τα πάνω τους τον αποπροσανατολίζουν. Και δεν αδικώ κανέναν. Πώς αποκαλύπτεις τη λογική σου σε έναν κόσμο άλογο που έχει αυτοχριστεί αντικειμενικότατος κριτής εγκεφαλικών διεργασιών;

Εγκεφαλικοί μπάτσοι και μπόγιες σκέψεων. Αν οι απαιτήσεις των άλλων μας πνίγουν, οι δικές μας μάς ευνουχίζουν.

Μας βλέπω όλους να προσπαθούμε να γίνουμε ενήλικες, να πληρώνουμε τους λογαριασμούς μας, να λέμε "το αφεντικό μου", να τσακωνόμαστε για τα πολιτικά.
Να πηγαίνουμε επισκέψεις σε φίλους και να φέρνουμε κουτί με γλυκά όπως είδαμε τους γονείς μας να κάνουν, να ανταλλάζουμε δώρα τα χριστούγεννα, να κερατώνουμε, να κλαίμε μόνοι μας, να είμαστε μονίμως ανέκφραστοι και να προπαθούμε τόσο πολύ να μεγαλωσουμε ενώ στην ουσία είμαστε ένα μάτσο κωλόπαιδα που δεν έχουν ιδέα τι κάνουν με τη ζωή τους.

Απλώνουμε τα κενά μας και τις γκρίνιες μας στο σαλόνι [έξω βρέχει]
λέμε ντάξ δε θα κλάψουμε κιόλας [έξω κλαίει]
έχουμε  όμως μετά χαρτομάντηλα, μύξες, κινήσεις που θα μας αποσπάσουν από το φλερτ με το ταβάνι.

Κάποιοι ήρθαν -εδώ και χρόνια τώρα- και μας είπαν οτι θα μας φέρουν την ισότητα, οτι θα δώσουν σε όλους μας ίσα δικαιώματα, προκειμένου να μη νιώθουμε αδικημένοι μπροστά στους ανισόμετρους δείκτες. Οτι θα μας ράψουν διαφορετικά ρούχα επιβεβλημένων ρόλων προκειμένου να μην καταλαβαίνουμε τους διαχωρισμούς ανάμεσά μας. Μας λένε πως πρέπει να βοηθήσουμε στην ανάπτυξη, να θυσιαστούμε για χάρη της πατρίδας που περνάει δύσκολα, να ξεγράψουμε τη μνήμη των αγώνων που χάθηκαν και να συνταχθούμε στις γραμμές του κράτους.

Μα όσο πληθαίνουν τα εμπορεύματα και οι υπηρεσίες, τόσο εμείς ασφυκτιούμε κάτω από το βάρος ενός κόσμου που η μόνη ισότητα που υπάρχει είναι αυτή του χρήματος και πια καταλαβαίνουμε όλο και πιο σκληρά οτι δεν αρκούν οι αισθήσεις για να τον πολεμήσουμε.
Γιατί μόνο αν συναντηθούμε σε κάποιο σταυροδρόμι ανάμεσα από τις χιλιάδες κατακόμβες των πόλεων και των συνθηκών ζωής μας, μπορούμε να αγωνιστούμε για να επαναφέρουμε λίγες στιγμές ευτυχίας.


Αφήστε με να πιστεύω στη δικιά μου πατρίδα, στον δικό μου κόσμο, που τόσο κόπο έκανα να φτιάξω και να προστατέψω. Γιατί πρέπει να βάζουμε πρόσημο και σ'αυτό; Η "πατρίδα" που επιλέγεις μπορεί να είναι τα μαλλιά της κοπέλας σου, η μουσούδα του σκύλου σου, το στριφτό τσιγάρο που πετυχαίνει με την πρώτη προσπάθεια, το κάθε Παρασκευή μπύρες με τα παιδιά, τα δικά σου παιδιά, τα χιλιάδες τετράδια που γέμισες με σημειώσεις, η καμπύλη της πλάτης σου όταν χορεύεις.

Εγώ απ' αυτό που εσείς ονομάζετε πατρίδα, ευχαριστώ, δεν θα πάρω.

Εμένα η πατρίδα μου δεν επιδιώκει ποτέ την υπακοή και το θάνατο, δεν συντροφεύει τη θρησκεία και την οικογένεια, δεν αναφέρεται σε λογίδρια δημαγωγών, καλέσματα μίσους, προεκλογικές ομιλίες και επικλήσεις εθνικής ενότητας. Εχει σβήσει απ'τα βιβλία της ιστορίας της τους πρωθυπουργούς, τους βασιλιάδες και τους αρχιεπισκόπους, τους στρατηγούς και τους κατακτητές, τους σοβαρούς και τους διάσημους. Μοναχά δοξάζει τους ποιητές και τους εργάτες, τους ζητιάνους και τις μητέρες, τα αδέσποτα γατιά, τους ερωτευμένους και τους ανώνυμους νεκρούς της. 
Μιλάει σε χίλιες και μία διαφορετικές γλώσσες, άλλες γνωστές κι άλλες άγνωστες που τις σκαρφίζεσαι εκείνη τη στιγμή, μα ο καθένας δύναται να αναγνωρίζει και να συλλαβίζει κάποιες βασικές λέξεις όπως ελευθερία και τρυφερότητα, αλληλεγγύη και αξιοπρέπεια, συγγνώμη και σ'αγαπώ.
Κι αυτή η πατρίδα δε χωράει μισαλλοδοξίες κι εθνικισμούς.

Και για να δώσω κι ένα τέλος ποιητικό, ας αναλάβουμε ο καθένας την ευθύνη που μας αναλογεί, ξέρω για τις αυπνίες μας φταίνε κάποιοι απόλυτα συγκεκριμένοι, για τα άπλυτα πιάτα στο νεροχύτη φταίμε εμείς και για όλα τα υπόλοιπα ,
    φταίει ο καπιταλισμός.



υ.γ    Ο κόσμος καίγεται,
          εμείς δεν μπορούμε να τον σβήσουμε
          αλλά μπορούμε
          να γυρίσουμε τον διακόπτη των βαθμών
          ένα τσακ πιο ψηλά,
             μπας και καρβουνιάσει
             και πάρουμε απόφαση να ξαναδοκιμάσουμε διαφορετική συνταγή.

 

       

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις